We are not meant to be perfect, we are meant to be whole, – Jane Fonda

Deze quote vat het eigenlijk goed samen. We hebben allemaal kanten waar we blij mee zijn, die we als goed beschouwen, en stukjes waar we niet zo trots op zijn en veroordelen. In onszelf en in de ander. (Meestal eigenschappen die je herkent van je ouders en jezelf zo had beloofd om nooit zo te worden)
Maar al die stukjes van jou, horen bij jou. Ze zijn niet per se goed of slecht. Alleen, soms zijn ze dienend en soms niet.
Je kunt alle stukjes van jezelf op een positieve manier gebruiken, zolang je maar bewust bent, welk stukje, wanneer van zich laat horen.
Je kan de vergelijking maken met een bus vol ‘persoontjes’ Als je weet wie er in de bus zitten, en van allemaal weet wat hun kwaliteiten zijn, dan kan je bewust kiezen, wie je achter het stuur zet, op welk moment.
Soms heb je boosheid nodig, om je kracht te geven, maar een andere keer liever verdraagzaamheid of geduld. Je hebt het allemaal in je en de kunst is om ze te gebruiken op een manier die jou het meeste dient.
Daarom kijken we naar HEEL jij.

Je kunt ze lang onderdrukken, maar dat kost heel veel energie. Moeitelozer is het als alle stukjes er gewoon mogen zijn, je ze allemaal mag voelen. Wat niet betekent dat je erop hoeft te handelen. Een gevoel ervaren is iets anders dan naar een emotie handelen. Als er ruimte is om gevoelens op te merken, dan is er ook ruimte om te kiezen of je er wel of niet naar wil handelen.
Maar om ze op te merken, is het wel een voorwaarde dat je je ervan bewust bent. En dat is waar opstellingen je bij kunnen helpen. Het bewust maken van wat een situatie in jou oproept, doorvoelen wat dat met je doet.
Zo leer je steeds beter herkennen of je reageert vanuit je gezonde of vanuit je gewonde zelf.

“Je verdriet is een geschenk. Wijs het niet af. Overhaast het niet. Leef het ten volle en gebruik het als brandstof om te veranderen en te groeien” (Máxime Lagacé)